Een baby

Het is aan het gerecht om op basis van alle aspecten de vrouw uit Kessel-lo te beoordelen die haar pasgeboren kind zag sterven en vervolgens het lijkje dumpte in een materiaalhoek van het lokaal van de jeugdbeweging waar ze als leidster actief was. De vraag die wij ons moeten stellen is: hoe kan je als samenleving nog meer doen om dergelijke afschuwelijke dingen te voorkomen? Vanuit CD&V-hoek werd de afgelopen dagen gepleit voor een regeling die vrouwen in staat stelt discreet te bevallen en het kind vervolgens af te staan voor adoptie. De VZW “Moeders voor moeders” pleitte voor een meldpunt voor anoniem bevallen en wees tevens op het bestaan van haar “vondelingenluik” in Antwerpen.

Dergelijke initiatieven zullen zeker kunnen bijdragen om dit te voorkomen, want volgens krantenberichten wou de jonge vrouw vooral niet dat iemand wist dat ze een kind verwachtte. Wat ook intrigeert is dat de vrouw haar zwangerschapsverhaal aan niemand kwijt wou. In de welzijnssector zijn er nochtans heel wat organisaties voorhanden waar men naargelang het probleem terecht kan voor een gesprek. Blijkbaar is dit nog niet genoeg en dient verder gezocht te worden naar diensten waar men in volle vertrouwen anoniem raad kan vragen zonder risico dat dit ook anderen ter ore komt.

We prijzen tot slot ook alle initiatieven in scholen, jeugdbewegingen, kerken en elders waar jongeren met vragen over dit gebeuren momenteel terechtkunnen. Zeker voor de jongeren uit de omgeving van het betrokken Chirolokaal in Kessel-lo moet de vondst van de dode baby een grote shock zijn die ze zich nog de rest van hun leven zullen herinneren. Het gesprek hierover moet open gevoerd worden. Dit omzetten in iets dat tijdens het leven toch nog een positieve kracht genereert is een krachttoer maar niet onmogelijk. LV