Verdichting

Maandag tijdens een persontmoeting van de stad Leuven geleerd dat het open gebied tussen de twee universiteitscampussen langs de Celestijnenlaan in Heverlee Langestaart noemt. De kabouter uit de Jommekesstripverhalen mag blij zijn want de vlakte die zijn naam draagt blijft wellicht nog decennia gevrijwaard van bebouwing. Leuven heeft in overleg met de KUL immers een masterplan voor dit gebied opgesteld. De unif belooft hierin eerst haar campus naast IMEC te “verdichten” door de open ruimten tussen bestaande gebouwen vol te bouwen. Hierdoor kan men hier nog evenveel bouwen als er hier al staat.

Verdichting is het sleutelwoord. Wie de bewuste campus bekijkt ziet onmiddellijk dat dit principe op veel plaatsen kan toegepast worden. Als Interleuven bijvoorbeeld dit toegepast had op de researchzone in Haasrode had het nooit die afschuwelijke gebouwen moeten optrekken langs de Boudewijnlaan. De duurzame bedoelingen van het vermelde masterplan zijn best aardig. Zo wil men langs de Boudewijnlaan de groene buffer behouden tussen het kruispunt met de Celestijnenlaan en de Leuvense ring. Waarom moest echter verderop datzelfde groen verdwijnen tussen de Celestijnenlaan en de Sint-Janbergsesteenweg?

Maandag moest mijn 7-jarige zoon in een toets wereldoriëntatie aan zijn juffrouw uitleggen dat er in Vlaanderen diersoorten zoals vleermuizen en vlinders bedreigd zijn omdat de mensen alsmaar meer velden, bossen, moerassen… volbouwen met fabrieken, woningen, wegen. Hij kan het u beter uitleggen dan ik. Waarom lijkt dergelijke waarheid echter nog steeds niet voldoende doorgedrongen tot degenen die het vandaag voor het zeggen hebben. Langestaart is een pluim voor de Leuvense schepen Karin Brouwers. Het wordt hopelijk het breekpunt in een recente Leuvense geschiedenis waar teveel ruimten volgebouwd werden. LV