Wanneer een kringloopproject definitief in de vuilbak belandt

De stad neemt zijn verantwoordelijkheid niet op voor de sluiting van RecuPc maar verschuilt zich achter drogredenen. Het bestuur heeft nochtans zelf besloten het geld van het Stedenfonds anders te gebruiken (zie interview met Bart Doevenspeck) en was niet bereid om een eventuele borg van 50 000€ toe te staan om de werking van de vzw voor volgend jaar te verzekeren. Dit is op zich een politieke beslissing en het is ook hun taak om dergelijke beslissingen te nemen maar ze worden wel verwacht om hun beslissing aan de kiezers duidelijk te communiceren (en de redenen daarvoor) in plaats van zich te verschuilen achter schijnargumenten.

In hun communicatie leggen ze de oorzaak bij RecuPc zelf, in het bijzonder dat door de lage prijzen van nieuwe computers de verkoop in RecuPc niet goed draait. Een regelrechte leugen: de verkoop was nog nooit zo goed en de omzet steeg elk jaar (we veronderstellen dat de voorzitter van de Raad van Bestuur hier wel van op de hoogte is). Het is wel waar dat de personeelskosten in grotere mate stegen dan de omzet, maar dit heeft op zich niets te maken met de computermarkt maar wel met de sociaal-economische situatie in België.

In de communicatie over de sluiting – en waarschijnlijk in de hele besluitvorming – werden slechts financiële argumenten betrokken (behalve dan de – oh, zo ontroerend en geloofwaardig - emotionele uitlating van de heer Brepoels dat dit de zwartste bladzijde is uit zijn loopbaan als schepen). Nergens werd de ecologische opbrengst van het project vermeld en in acht genomen. RecuPc heeft vorig jaar 40 ton (!) gevaarlijk afval verwerkt of hersteld, een cijfer dat dit jaar al in juli was behaald. Ook de sociale waarde van het project wordt zwaar onderschat. RecuPc was een project om langdurige werklozen weer in te schakelen in het arbeidscircuit en ook om de digitale kloof te verminderen. Allemaal streefdoelen waarover het stadsbestuur anders de mond vol heeft.

Het is ronduit straf hoe de communicatie over de gang van zaken rond de vzw plots veranderde. Met name twee maanden voor de sluiting, wanneer het atelier en de bureaus naar de Kolonel Begaultlaan te Wilsele verhuisden, is Minister Frank Vandenbroucke op bezoek geweest. Toen heeft de minister het project geprezen en zijn hoop uitgedrukt dat “het initiatief in de streek als voorbeeld kan dienen voor nog veel meer initiatieven die duurzaam ondernemen als uitgangspunt nemen.” ( link )

Ook Jaak Brepoels, verantwoordelijke schepen en voorzitter van de vereniging hield een toespraak waarmee hij dronk op de goede vooruitzichten van de vzw gezien dat de winkel zo goed draaide. Het is vrij grof dat dezelfde mens twee maanden later juist als argument voor de vereffening aanhaalt, dat de winkel niet goed kon verkopen.

We vinden dat de beheerders niet als ’goede huisvaders’ gehandeld hebben bij het stopzetten. De vzw had nog zeker de middelen om enkele maanden verder te functioneren en dit zou zelfs puur uit financieel standpunt veel voordeliger geweest zijn. Maar ook vanuit menselijke, sociale en ecologische standpunten was dit een veel betere oplossing.

 Uit financieel standpunt zou dit betekend hebben dat de vzw nog enkele maanden lang over een inkomen zou beschikt hebben. Ook de uitgaven zouden ondertussen verminderd zijn, gezien de werknemers dan geen achterstallig loon of opzegvergoeding moesten krijgen en ze daarbij nog gewerkt zouden hebben voor hun loon.
 Uit sociaal en menselijk oogpunt zou het veel fijner geweest zijn als men tijd had om afscheid te nemen. De werknemers van hun werkplek en –makkers. Maar ook in de communicatie naar klanten, leveranciers, in- en uitvoerkanalen en het hele sociale netwerk rond de vzw. De werknemers moesten op het moment dat ze de sluiting vernomen hebben direct hun sleutels afgeven en hadden niet de kans om met wie dan ook te communiceren over het feit dat RecuPc dichtging. Eigenlijk onvoorstelbaar lomp. Door nog enkele maanden open te blijven kon men ook voor heel wat klanten instaan voor herstellingen tijdens (een deel) van de beloofde garantietijd. Men kon in deze periode ook veel eerlijker gecommuniceerd hebben hierover, en voor een moediger politiek gekozen hebben.
 Vanuit een ecologische overweging: er zou in die paar maanden nog heel wat gevaarlijk afval gerecupereerd en verwerkt geweest zijn (ongeveer 6-7 ton per maand). En mensen hadden kunnen horen waar ze voortaan met hun oude computers terecht konden. Nu zagen we na de sluiting een afvalberg van oude computers, printers en beeldschermen groeien op de stoep van RecuPc.

De manier waarop de vzw stopgezet werd, staat ook haaks op het opzet van de vzw om langdurig werklozen in te schakelen in het werkcircuit. De mensen die bij RecuPc in opleiding waren moeten juist vertrouwen krijgen in de arbeidsmarkt. Als ze het bij een project rond ’sociale economie’ van de ene dag op de andere op straat gezet worden, zal dit hen geenszins motiveren om in het gewone arbeidscircuit werk te zoeken.

Ten laatste vinden we als personeel dat er weinig naar ons gekeken werd bij de beslissing om de vzw stop te zetten. Ieder van ons heeft heel wat ervaring in de sociale sector. Gezien dat vandaag vzw’s altijd maar minder subsidies krijgen is er heel weinig kans dat we - ondanks onze ervaring, deskundigheid en enthousiasme - nog een job vinden in de sociale sector waar onze anciëniteit erkend wordt. De slordigheid bij het afhandelen van de contractstopzetting was stuitend. We kregen onze C4 slechts een maand na de sluiting en die was ook nog verkeerd ingevuld en zelfs niet ondertekend door de verantwoordelijke. Dit resulteerde in een lange periode, te overbruggen zonder loon of werkloosheidsuitkering. Of men iets van de rechtmatige opzegvergoeding zal kunnen ontvangen is nog de vraag. Na lange procedures? Van de mondelinge beloftes van de leden van de raad van bestuur dat ze de personeelsleden zullen helpen bij het vinden van een nieuwe job is er ook niets in huis gekomen.

Dit alles in achtgenomen kan men zeggen dat we erg teleurgesteld zijn in het stadsbestuur en in de raad van bestuur van de vzw. Het is ook teleurstellend hoe weinig de vakbonden hierover in de pers gecommuniceerd hebben.

(een aantal personeelsleden en symmpathisanten van RecuPC)

1/10/2007