Het verzet aan de vaart
In de buurt van de Vaart werd een anoniem pamflet in de brievenbussen geworpen. Eén van de exemplaren kwam bij de redactie van Leuvencentraal terecht en dan denken wij hiertoch dat niet alleen die buurt moet kunnen genieten van dit soort verzetsproza. Met onze excuses voor eventuele foutjes die in de tekst geslopen zijn bij het omzetten van de afbeelding naar tekst.
Daarom ook nog eens het pamflet in pdf-vorm in bijlage.
De geschiedenis van de krakers aan de Vaarrkom begon in toen ze samen met enkele honden ’in een leegstaand bouw trokken. Ze plantten een piratenvlag op het dak en beschilderden de gevel mer doodshoofden. De vogels stroomden nieuwsgierig toe en kwetterden erop los: vreemde eenden in de bijt! Wie waren dat, waar kwamen ze vandaan?
Mijn Steun, die hadden ze van meet af aan, al is het hoogstwaarschijnlijk onopgemerkt voorbij gegaan. U moet begrijpen, ik onderhoud een innige band met een aantal duiven, u weet wel, die vogels die je overal treft waar er menselijke aanwezigheid is. Ze waggelen over de straten, eten brood in de parken, en rusten nit op de daken en de vensterbanken. Ook op de vensterbanken van de gebouwen waar de beslissingen gemaakt worden over de toekomst van de stad, tenzij dat men er van die metalen pieken op monteerde, erg geliefd zijn mijn vriendinnen nu ook weer niet bij de beleidsmakers, hun natuur wordt wel eens ’overlast’ genoemd door die mannen achter hun bureau.
Maar goed, ik wijk af... Wat ik eigenlijk wilde zeggen, was dat ik uit goede duivenbron vernomen had dat er wat op til stond, een groots project aan de Vaart. In een notendop gesteld kwam het erop neer dat een deel oude gebouwen die niet genoeg geld meer opbrachten en die er te oud begonnen uit te zien, zouden vervangen worden door nieuwe gebouwen die de Vaartkom een nieuwe, hippere look zouden geven en de projectontwikkelaars een vettere portemonnee. Luxe-appartementen en een winkelcentrum, met wat sociale woningen voor de zogezegde ’mix’. Ja en wij moeten daar in wonen, temidden van het kabaal van die werven en die monstermachines, ze hebben ons al last genoeg bezorgd met die elitaire jachthaven. Geld en macht, ik moet daar niets van hebben, want dat zorgt er telkens weer voor dat er van alles boven onze hoofden heen bedisseld en beslist wordt.
Dit om te zeggen dat ik de eerste krakers meteen steunde, al was het maar omdat de projectontwikkelaars die oude gebou
wen eerst enkele jaren zouden laten leegstaan om ze dan te gaan slopen. Ik ben een ik vlieg. Ik krijg heel wat te zien waar mensenbenen niet geraken. Je moest eens weten hoe sommige mensen wonen! Op kleine kamertjes voor een hoop poen, mensen betalen zich blauw aan een appartement met schimmel, daar gaan ze dan voor werken, voor een plek om in te wonen, zou het geen evidentie moeten zijn dat iedereen een plek heeli: om te wonen? En de huisbazen maar profiteren! Vandaar mijn steun, ik moet niet weten van die bazen, die parasieten, uitznigers! Soms zie ik iemand slapen in het park en dan word ik woest omdat ik weet dat er anderen zijn die slapend rijk watden!
Kraken, ja, dat steun ik. Alleen iemand die het huis niet nodig heeft, zal het laten leegstaan. En ik vind dat je moet nemen
wat je nodig hebt, zonder schaamte, die en machthebbers schamen zich nog in het minst voor jou wanneer je geld of je eigenwaarde ,
Terug naar 200 3 dan. Die krakers zaten daar dus, organiseerden wat optredens, maakten kennis met Dolf en Paula van de frituur, tOt op een ochtend... ze wakker werden van het geluid van een bulldozer. En effectief, toen ze uit hun ramen stonden ze oog in oog met een bulldozer van kaliber die de muren rondom hun koer begon neer te halen. Daar hoef ik niet veel woorden aan vuil te maken, iedereen kan begrijpen hoe het voelt wanneer je het beton naar beneden ziet vallen en het monster steeds dichterbij ziet komen. Wat een intimidatie, wat een machtsvertoon, wat een arrogante zet van die eigenaar die zichzelf hoger waant omdat hij de poen heeft! Er werd toen een molotov-cocktail gesmeten richting het monster en deze deinsde terug, staakte even zijn honger naar vernieling.
De krakers begonnen bet huis te want wellicht zou het niet lang meer voor de flikken daar stonden. En toen er waren, geraakten ze binnen, maar het huis van de krakers was inmiddels een onbewoonbare puinhoop geworden, alles hadden ze gebruikt om deuren en ramen dicht te krijgen. Ze besloten hun piratenschip af te kuisen, maar dit niet zonder meer.
Krakers doken op uit het niets die ochtend toen er een werd geworpen op de straat. De politie kwam met de deurwaarder en een ontruimingsbevel. Deurwaarders, dat is ook een deel van het verhaal. Andermans huis binnenvallen om ze te jagen of om een hoop spullen te pikken om de rechtbank te brengen. TsjongejongeVetzakjes in uniform, daar het deze wereld niet aan.
Soit, een nogal idioot figuur slaande playmobil-agent bleef in zijn micro dat de krakers het gebouw vrijwillig dienden verlaten. Vrijwillig? De spraakverwarring van de laat ons vaak met vraagtekens achter... Een pluimstaart van rookbommen achter zich latend verdwenen de krakers weer in het voordat de versterking uit Brussel arriveerde. Niemand werd gearresteerd en het nieuws verspreidde zich met dank aan de kwebbelzieke mussen en de mensen in de stad spraken nog enkele dagen na over Tobback en zijn legermacht. Het gebouw werd plat gesmeten in de rapte en het terrein heen er jaar als een oorlogsliueken bijgelegen.
Met heimwee hervatte mijn oude leventje, tot in 200 6. Toen een nieuwe groep krakers strandde aan de Vaart. Ze bouwden hun nest in de oude gebouwen van de Dava., opgekocht door de stad Leuven. Als reactie hierop bezigde Schepen van
huisvesting Jakie Brepoels nogmaals zijn inmiddels beroemde de twee gezichten. Aan de pers verkondigde hij met een beminnende glimlach dat er geen plannen waren de krakers uit het pand te zetten. op hetzelfde moment stuurde hij een brief de krakers hij uitlegde dat ze het gebouw ’vrijwillig’ moesten verlaten of de stad zou naar de rechtbank stappen. De krakers waren echter niet van plan zich te laten .intimideren door deze man en nestelden zich definitief in het huis aan de Vaart. In de zomer van werd Villa Skwatcus Dei 0, Skwattus Paradijs voor vele vogels. Wat een wilde tuin, de wildste van groot Leuven, geen twijfel daaromtrent. Die zal binnenkort wel gesnoeid, geknipt en geordend worden de kale fantasie van de Opus Dei-orde. Chaos, dat is niets voor een sekte. In chaos kan je verdwalen, de weg verliezen, en jezelf terugvinden. Er zou een betoging plaatsvinden op de dag van de ontruiming van Villa Skwattus Dei, het oudste kraakpand Leuven. Thbback had zijn troepen opgetrommeld en de stad werd belegerd. De betoging werd gevolgd door velen ons, die door de lucht cirkelden of zich op de daken verschansten. We hebben gezien hoe de krakers en sympathisanten het nauw gedreven werden en hoe ze uiteindelijk verspreid werden boven op de Boelenberg. Sommigen gearresteerd, anderen verborgen in de bosjes en een deel verscholen in het kraakpand aan de Vaartkorn. Daar stroomde het leger toen op af. Het huis van de krakers werd en er.werd met een microfoon gedreigd dat ze weer eens vrijwillig buiten moesten komen. Ik stond daar stilletjes langs het water en luisterde naár hetgeen de toestromende Leuvenaars te zeggen hadden. "Laat die mensen toch met Laat ze kraken, wat is het probleem?" "Ik begrijp niet waarom ze niet mogen betogen. Een betoging? So what!" "Zo veel flikken, iemand had vandaag gelijk goesting om te tonen hoe machtig hij is." Ja, ja... Tobback was niet op z’n populairst die dag... Want ondanks de afschrikkende propaganda in de kranten, kozen die Leuvenaars de kant van de krakers waarover de ronde gingen dat ze de nachten voordien enkele poepsjieke auto’s en een werfmachine in degestokenhadden. Tobback blafte metzijn leger, maareigenlijk stondhij inzijnonderbroek die dag...
En nu, in de zomer van nu is het weer gedaan. De krakers zijn uitgevlogen naar andere oorden. Als afscheid voor hun gedwongen uitwijking, werden kantoren van enkele speculanten aangevallen. Speculanten die meewerken aan het aantrekken van rijke mensen in Leuven en dus ook aan het buiten van armen.
Voorlopig dus geen volkskeukens meer aan de Vaart, geen optredens, geen geen bibliotheek. Spoedig zullen ook de oude gebouwen van de Dava tot puin verworden. Naast Tops, AC de Molotov en de graansilo van Leuven. Rest In Peace. De nieuwe generatie machthebbers aan de Vaartkom kom’en eraan. De projectontwikkelaars, de shoppingcenua en de goedbedeelde yuppies met hun luxe-leven. Hetzij ik mijn lieve duiven ervan overtuigd krijg om die machines vol te schijten en de ganzen.om de ontwikkelaars weg te blazen.
Ik had alvast besloten dat ik niet langer een toeschouwer wou dat ik mijn steentje zou bijdragen aan het Vaartkomverzet. Vandaar deze solidairiteitsbei:uiging met de krakers. Iedereen trouwens rug rechten en ’waardigheid opeisen. Tegen de deurwaarders, tegen de huisbazen, tegen de machthebber van de stad.
en voor het leven!
