Leuvenaar mee in hongerstaking met Afghanen!

Vanwege de schrijnende toestand besloot Leuvenaar Pol Van Camp opnieuw mee in hongerstaking te gaan. Hieronder zijn persbericht.

De 66 jarige Pol Van Camp uit Leuven is vanaf vrijdagnamiddag 2 november 2007 mee in hongerstaking gegaan met de Afghaanse vluchtelingen. Deze laatsten zijn uit Afghanistan gevlucht en zoeken bescherming in België. Dienst vreemdelingenzaken (DVZ) en het Commissariaat voor de vluchtelingen ( CGVS) weigeren een verblijfsstatuut te geven en de minister reageert niet.
Begrijpen wie kan!
Alhoewel beide diensten een grote verantwoordelijkheid dragen blijft toch minister P. Dewael tenslotte de politieke eindverantwoordelijke. Zelfs de parlementairen gaan in deze niet vrij uit aangezien zij de werking van de diensten en ook de minister moeten controleren.
De Afghanen zijn sterk gemotiveerd om tot het einde te gaan. Zij hebben geen andere keuze omdat alle andere vredelievende middelen waren uitgeput.
Het is toch waanzinnig om Afghaanse vluchtelingen terug naar Afghanistan, een land in oorlog, te sturen. F. Roosemont dir-gen van de dienst vreemdelingen zaken en P. Dewael, minister van binnenlandse zaken spelen poker met mensenlevens.

Pol Van Camp zijn motivatie:
Deze keer heb ik lang getwijfeld om in hongerstaking te gaan omdat dergelijke actie geen evidentie is op mijn leeftijd en ik er echt tegen mijn zin aan begin. Bij de vaststelling hoe onmenselijk de dienst vreemdelingenzaken, het commissariaat voor de vluchtelingen en minister P. Dewael met de Afghanen omgaan kon ik niet anders dan mee in actie te komen.
Het leed van de Afghanen is zeer groot en de onrechtvaardigheid wraakroepend.
Zoals voor de Afghanen is het ook voor mij een wanhoopsdaad. Wat kan ik meer doen om deze mensen te helpen? Reeds eerder, in 2003 en 2006 ging ik in hongerstaking met de mensen zonder papieren en ben nu opnieuw verplicht.
De Afghanen vluchtten uit een land in oorlog, door iedereen erkent als risicogebied en gevaarlijk.
Alle rapporten spreken over de onveilige situatie in Afghanistan en ons eigen ministerie van buitenlandse zaken geeft volgend reisadvies:...." Alle reizen naar Afghanistan worden sterk afgeraden, in het bijzonder voor de gebieden buiten de hoofdstad Kaboel. ....Over het hele Afghaanse grondgebied zijn de risico’s op de aanwezigheid van landmijnen en verspreide niet-ontplofte tuigen (UXO) nog steeds zeer groot. Het is daarom ten zeerste afgeraden om niet bewegwijzerde wegen of paden te gebruiken...."
Welke normaal denkend mens met enig rechtvaardigheidsgevoel kan deze mensen terugsturen naar Afghanistan? Kan je dan zoals het commissariaat, zeggen, ...daar of daar is er volgens de statistieken nog een veilig plekje om naar toe te gaan? Stupide maar met grote menselijke gevolgen.
Niemand begrijpt waarom deze Afghanen geen beschermingsstatuut krijgen.

Deze Afghanen zijn uiterst gemotiveerd en zullen hun hongerstaking niet beëindigen zonder dat ze een verblijfsvergunning ontvangen. Gelukkig mogen ze van de plaatselijke burgemeester hun actie verder zetten in het lokaal dat hen door de gemeente werd toegekend. Maar zelfs indien de minister er zou aan denken om de hongerstaking te breken, bv. door ontruiming of het afvoeren naar hospitalen, zullen de Afghanen, met de steun van de Belgen, ergens anders hun hongerstaking verder zetten.
De actievoerders kiezen zogezegd zelf voor een hongerstaking maar het is een keuze die hen wordt opgedrongen door de overheid en dus ook door de politici in het algemeen.
Het heeft niets te maken met chantage of wat ook. Ze hebben gewoon geen andere vreedzame middelen meer om hun rechtvaardige eis voor bescherming kracht bij te zetten.
In 2003 erkende P. Dewael reeds dat er in Afghanistan een probleem was van veiligheid en kwam er een regularisatie van vele Afghanen. Is de toestand daar verbeterd? Neen natuurlijk.
Mensen uit risicogebieden zoals bv. Afghanen of Irakezen worden niet teruggestuurd door een land dat zich uitgeeft als humaan en democratisch.
ik vind het zeer spijtig dat ik opnieuw gedwongen wordt om in hongerstaking te gaan, maar ook ik zie gaan andere oplossing.
Ik hoop alleen dat de Vlaamse media er genoeg aandacht zullen aan besteden zodat de politici en de minister gedwongen worden om dit onrechtvaardig menselijke drama op te lossen.
Ik hoop van harte dat de Afghanen zo vlug mogelijk een verblijfsvergunning ontvangen.

Pol Van Camp
Vakbondsmilitant en vredesactivist,
voor een rechtvaardigere wereld.
www.rechtopmigratie.be