RecuPC: Verhaal van een ex-werknemer
Twee maand zat ik zonder inkomen, nu heb ik wel mijn stempelgeld maar of ik ooit het geld krijg waar ik recht op heb: opzegvergoeding, vakantiegeld uit dienst etc. is een groot vraagteken. Hoe zou iemand die alleenstaand is met kinderen bv. en zonder spaargeld deze periode moeten overbruggen?? Ik denk dat dus enkel de ex-werknemers het recht hebben om te spreken over de zwartste bladzijde uit hun carrière!
Om eens te spreken over de menselijke kant: ik heb van niemand van de werknemers afscheid kunnen nemen. Mijn andere collega’s overigens ook niet. Alleen was ik dan ook nog in vakantie toen de boel sloot. Heeft iemand van het bestuur zich al eens afgevraagd hoe het moet zijn om terug te komen uit vakantie en ’toevallig’ in een mailtje te lezen dat je werkplaats niet meer bestaat?
Ook voor het doelpubliek van het project: de WEP+ers en artikel 60ers die via ons leerden ’werken’, vertrouwen krijgen in het arbeidscircuit is dit geen positieve ervaring. Meer zin in werken krijgen ze er in ieder geval niet van.
Waar de raad van bestuur, die toch als een ’goede huisvader’ moest handelen ook niet mee rekening hield is dat het team bestond uit ’oudere’ participanten op de arbeidsmarkt. Mijn ervaring bij het solliciteren is alvast dat ik weliswaar met hetzelfde vereiste enthousiasme terug in de sociale sector kan stappen aan een veel lager loon. Ik ben 41 jaar, heb dus al heel wat anciënniteit en die is duur. En ik was dan nog de jongste van de begeleiders. Ervaring is wel leuk voor de werkgever maar kan niet meer worden betaald, want alle voor mij aantrekkelijke projecten hebben een beperkt aantal subsidies. Mijn enthousiasme en gedrevenheid om met mensen te werken in de sociale sector begint serieus te minderen, van idealisme alleen kunnen we niet eten!
Wanneer ik nu door de straten van Leuven wandel heb ik een degoût van deze liberale stad waar alleen uiterlijkheden schijnen te tellen en investeringen in schone gebouwen primeren.
Laten we alles eens wat breder zien dan enkel de gevolgen voor de werknemers. RecuPC was een uniek project in België dat een serieuze bijdrage leverde aan het verminderen van de afvalberg. We verwerkten tonnen afval per jaar. Waar die afval nu naar toe moet is ook weer zo’n groot vraagteken. Mensen zullen nu ook nog enkel nieuwe computers kopen en hiermee stijgt de consumptie weer volop. En degene die geen geld heeft voor een nieuwe computer (zonder al te veel goeie service erbij overigens) heeft pech gehad. Terwijl toch van iedereen in het onderwijs nu stilaan wordt verwacht een computer thuis te hebben...
Jammer genoeg lijkt het mij dat over dit alles niet genoeg werd nagedacht.
Deze bladzijde zou ik wel graag omdraaien, misschien hoopt het bestuur hier op. Maar enkel als ik mijn geld krijg overigens!
