Vrijdag 9 februari 2007
Nog wat in de roes van de feestjes en het toch
wat positieve nieuws beginnen we aan onze
vrijdag. Met Al Jazeera nieuws voor ontbijt. De
sfeer keert snel. Het nieuws toont de hele tijd
beelden van Jeruzalem en Qalandia waar de
situatie zwaar uit de hand loopt. De graafwerken
aan de brug naar de Al Aqsa doen de gemoederen
zwaar oplaaien. In heel wat media lijkt het
allemaal op een onredelijke geweldadige reactie
van de Palestijnen na het vrijdaggebed op wat
’onschuldige rennovatiewerken’ aan een
’beschadigde brug. De idee is doorgegeven.
Wat in zo goed als alle media niet aan bod komt.
Geen enkele Palestijnse man onder de 40 jaar
krijgt sinds enkele dagen toegang tot de oude
stad. De brug en het hele stuk waar Israel aan
wil werken is eigendom van de Waqf - de
administratieve overheid over alle heilige
islamitische plaasten in Jeruzalem " en er was
geen enkel akkoord met de Waqf dat er aan die
plaatsen kon gewerkt worden. De rennovatiewerken
aan de brug zijn meer een dekmantel voor andere
werken die worden uitgevoerd onder de Al Aqsa
esplanda, meer bekend als de tempelberg. Daar
zijn al lange tijd serieuze graafwerken bezig
van Israelische archeologen op zoek naar resten
van een Joodse tempel die zo’n 2000 jaar geleden
door de Romeinen zou verwoest zijn. In eerste
instantie zorgden deze werken al voor
verschuivingen in de aarde onder de tempelberg -
na Mekka en Medina de meest heilige plaats voor
de Islam. Door deze graafwerken verzakte reeds 1
toegang tot de tempelberg. De algemene vrees in
de Islamitische en Arabische wereld is dat men
het heiligdom onherstelbare schade wil
toebrengen en in tweede instantie dat men er een
Joodse tempel op wil bouwen. Verschillende
extreme Joodse groeperingen deden de laatste
jaren regelmatig oproepen hiertoe en dreigen er
regelmatig mee de tempelberg te bestormen, te
verwoesten, in te nemen. Aan deze site raken
ligt dus waanzinnig gevoelig. Zeker binnen de
context van de bezetting, waarin Israel
Jeruzalem annexeerde in 1967, alle leven voor de
Palestijnen in die stad steeds moeilijker maakt,
duizenden Palestijnen uit de stad bant door de
muur, enzovoort. Eender welke unilaterale actie
aan dit domein, waar ook in alle
onderhandelingen steeds definitieve akkoorden
over uitbleven net vanwege de gevoeligheid is
een duidelijke openlijke gewilde provocatie. Of
is men vergeten dat het bezoek van Sharon met
300 bodyguards aan de tempelberg de aanleiding
tot de tweede intifada werd? Uiteindelijk lijkt
UNESCO de gevoeligheid en de gevaarlijke
consequensties in te schatten en veroordeelt de
werken aan de brug. Over dat alles lees ik niets
meer. Hoor ik niets meer. De wereld gelooft waar
hij in gelooft en krijg voer daarvoor. Wat er
echt gebeurt laat de wereld koud.
Ignorance and Silence, het vergif dat alles wat
er zich afspeelt mogelijk maakt.
Morgen is een andere dag.
