Open brief: Het falen van de overheid en de stopzetting van een uitstekend dierenasiel

Leden en locale dierenvrienden hebben al ter plaatse bij de uitbaters met spijt gereageerd maar verder, vanuit gemeentebesturen? Geen haan die er om kraait, geen ene moer die er blijkbaar wordt om gegeven. Stilte en gelatenheid alom.

Ik kon het zelf amper geloven en ben daarom een kijkje gaan nemen om te weten te komen wat er scheelt. In mijn herinnering waren de eigenaars van de vzw. Dieren in Nood : Patrick en Veronique hoogst gedreven en gemotiveerde mensen die bijna twintig jaar lang in hun zelf uitgebouwde en goed werkende asiel titanenwerk verrichtten in hun strijd tegen dierenmishandeling en/of verwaarlozing.

Het begon op 4 oktober 1990 met de oprichting van een dierenambulancedienst uit pure dierenliefde en bekommernis voor hun welzijn. Daar was blijkbaar nood aan, want dagelijks moesten ze gemiddeld zo'n 4 keer uitrijden. Gaandeweg werd een volwaardig en erkend honden-en kattenasiel uitgebouwd te Olifant 14 in Werchter.

Het bijzondere aan dit asiel, en dit wil ik extra benadrukken is dat hier nooit zomaar, bv. wegens plaatsgebrek of wegens ouderdom een hond of een poes gedood werd! Tenzij een dier uit zijn lijden moest verlost worden, kreeg elk levend wezen hier een kans om te blijven leven in de hoop dat het zou geadopteerd worden. En met die adopties liep het nogal vlot en dat motiveerde de mensen van het asiel om zich te blijven inzetten.

Werd al die inzet hun in dank afgenomen? Bij de gewone dierenliefhebber allicht wel, maar bij de overheid of bij de officiële instanties, was het andere koek. Het was meestal in bijna alle gevallen vechten tegen de bierkaai. Gerechtszaken tegen zware dierenmishandelingen die geseponeerd werden, boetes die niet werden betaald, rekeningen die gemeentebesturen verschuldigd waren, die laattijdig of niet werden betaald.

En toch bleven Patrick en Veronique voortploeteren met een kleine schare vrijwilligers rond hen, steeds uit belang voor het dier.

Aan financiële middelen hadden ze niet echt een gebrek, ze waren voor een groot stuk zelfbedruipend door hun jaarlijkse stand met drankverkoop op de wei van Rock Werchter, door hun jaarlijkse opendeurdagen, lidgelden , vakantiepension en steun van de provincie Vlaams-Brabant. Op die manier konden ze zich redden en hadden de dieren in opvang niets tekort.

Waarom stoppen die mensen er dan toch mee? Wat heeft hen doen besluiten dat ze maar beter kunnen ophouden hun nochtans zo broodnodige asiel open te houden?

Toen ik ter plaatse kwam en Patrick daar aantrof, zag ik een man die een complete verslagen indruk maakte, een gekraakt man, iemand die rouwt om een zwaar verlies maar die geen andere keuze heeft." Het voelt aan als het verlies om een kind," het is het einde van een levenswerk", zei hij.

Het ploeteren, het vechten tegen de bierkaai, het geen respect meer krijgen, het niet gewaardeerd worden, het van het kastje naar de muur gestuurd worden, doodsbedreigingen krijgen, onbeantwoorde brieven, het gerecht dat voortdurend ernstige klachten seponeert, gemeenten die hun schulden aan het asiel niet betalen, wantoestanden waar niets aan veranderd wordt...

Het is te veel geworden. Dat knakt een mens. Alsof het nog niet volstaat dat je jarenlang geconfronteerd wordt met verschrikkelijke beelden en gebeurtenissen, andermans rotzooi moet oplossen, dieren aantreft in erbarmelijke omstandigheden, alsof dat emotioneel nog niet genoeg aan je vreet, krijg je ook nog eens van de officiële instanties het deksel op de neus.

De stad Leuven heeft al meer dan zes maanden geen rekeningen betaald. Rotselaar waar het asiel zelfs deel van uitmaakt: idem dito. Dit zijn maar een paar voorbeelden, er zijn er nog meer.

Het steriliseren van Katten, een project dat in Tremelo gestart was, daar hoor je nu niets meer van. Wel mooi voor het prestige en de uitstraling, maar verder is het in de schuif opgeborgen.

Door de crisis, komt er al maanden niemand meer langs in het asiel. Ze moeten daardoor ook wel minder honden opvangen, blijkbaar denken mensen nu beter na voor ze zich een huisdier aanschaffen, maar het gebrek aan belangstelling, demotiveert ook nog eens een mens. Als je geen dieren meer kan plaatsen, dan heb je ook niet meer het gevoel dat je iets nuttig doet.

Al die zaken bij elkaar, maar vooral het niet meer au serieux genomen worden, hebben bij Patrick en Veronique het gevoel gegeven overbodig te zijn. En daarom hebben zij nu hun conclusie genomen: Als je niet gewaardeerd wordt, dan is het beter te stoppen, maar met veel pijn in het hart.

En dat is triest, zeer triest.

Als je even bekijkt hoe groot het grondgebied is, waar Dieren in Nood, actief is, dan kan je alleen maar het ergste vrezen in de toekomst voor het lot van vele arme dieren, die niet het geluk hebben een goed baasje met verantwoordelijkheidszin te hebben.

Baal, Begijnendijk, Betekom,Bierbeek, Boutersem, Wezemaal, Haacht, Herent, Heverlee, Holsbeek, Keerbergen, Kortrijk-Dutsel, Leuven, Lubbeek, Nieuwrode, Rotselaar, St Pieters-Rode, Tildonk, Tremelo,Veltem-Beisem, Wakkerzeel, Werchter, Wespelaar, Wijgmaal, Wilsele en Winksele.

Ondertussen nemen ze geen nieuwe dieren meer aan, diegenen die er nog zijn, zullen ze trachten te plaatsen of een aantal zelf bij houden. Het grootste deel van de poezen zal wellicht naar het poezennetwerk in Tremelo gaan.

Ik doe een dringende oproep aan al deze gemeentebesturen om hun verantwoordelijkheid te nemen op alle vlakken, vooral ook financieel en moreel wat dierenwelzijn betreft, want met het verdwijnen van dit uitstekende dierenasiel in onze regio, verdwijnt een begrip en een belangrijk en noodzakelijk steunpunt voor dieren in nood!