Verslag 'Palestina bestaat niet (meer)!'
Op 2 december 2009 organiseerde Leuven Zuid de avond 'Palestina bestaat niet (meer)!'. De 50 aanwezigen luisterden met steeds toenemende verbazing naar de levensverhalen van 5 Palestijnen die elk een ander/geen statuut hebben. De N-Z-Studenten, Vrouwen in 't Zwart, het LAP, OWW Leuven en intal-Leuven sloegen de handen in elkaar voor de organisatie van 'Palestina bestaat niet (meer)!' in het kader van Leuven Zuid. Ze nodigden 5 Palestijnen uit die elk getuigden over hun 'statuut'.
Selwa animeerde het gesprek terwijl het talrijk opgekomen publiek met stijgende verbazing luisterde naar de verhalen. Hieronder enkele voorbeelden uit het leven van elke dag in Palestina.
Majd is Palestijn maar is nooit in Palestina geweest omdat Israël hem hiervoor geen toelating geeft. Zijn grootvader vluchtte in 1948 naar Syrië waar zijn vader werd geboren. Zijn vader zocht op zijn beurt zijn geluk elders en trok naar Saoedi-Arabië waar Majd geboren werd. Hij leefde in Koeweit, de VS, Engeland, ... en belandde enkele jaren geleden in België om te studeren. Hij is een erkend vluchteling door de VN en heeft dan ook het 'Recht op Terugkeer' zoals vastgelegd in resolutie 194 van de VN. De meeste van zijn familieleden wonen in Syrië en enkelen wonen nog steeds in Israël. Het is voor hen echter onmogelijk om elkaar te ontmoeten. Sinds 1967 bezet Israël de Syrische Golanhoogte en zijn de 2 landen in staat van oorlog.
Abeer doctoreert in België maar komt uit Nablous. Ze heeft nog 5 zussen. Hoewel het er voor haar ouders rooskleurig uit zag, dochters blijven in tegenstelling tot zonen voor de ouders zorgen, is het anders uitgedraaid. 3 dochters volgden hun man naar het buitenland omdat er onder de bezetting geen werk te vinden is. Een andere woont in Jerusalem en de 5e zus belandde in de gevangenis zonder aanklacht en dit al voor meer dan 1 jaar. De bezetting en de permanente militaire controle blijft haar ook vandaag nog achtervolgen. Tijdig op het werk geraken is in de Westelijke Jordaanoever steeds een avontuur langs check-points, pasjes-controles, over heuvels, langs tanks etc... . Vermits één van de zussen in Jerusalem woont is het logisch dat je niet naar haar trouwfeest kan, want het 60 km verder gelegen Jerusalem is verboden terrein voor iemand die op de Westbank woont. En als je naar het buitenland trekt, kan je maar beter regelmatig terugkeren, want anders verlies je misschien het recht om nog binnen te mogen.
Michel is afkomstig uit Jerusalem. Hij heeft dus het Israëlische staatburgerschap (niet te verwarren met de nationaliteit). Palestijnen uit Jerusalem kunnen zich gemakkelijker bewegen, zolang het maar niet naar de steden op de Westelijke Jordaanoever is. In Jerusalem zelf is er echter een schrijnend te kort aan werkgelegenheid. Vele bewoners moeten dan ook overleven door te werken in de kolonies. De verjoodsing van Oost-Jerusalem gaat ook steeds verder en steeds meer mensen worden uitgedreven waardoor ze op straat belanden. Hoewel Oost-Jerusalem geannexeerd is, en dus volgens Israël bij Israël hoort, worden de Palestijnen in Oost-Jerusalem gediscrimineerd op het vlak van onderwijs, gezondheidszorg, infrastructuur etc... .
Nadim woont in Haifa en heeft dus ook het Israëlisch staatburgerschap. Zijn grootouders vluchtten naar Zuid-Libanon in 1948. Een achtergebleven oom ging hen echter terughalen en zo maakten ze deel uit van de 5 % Palestijnen die niet uit Haifa verdreven werden. Vandaag is Haifa één van de weinige steden waar Palestijnen en Joden gemengd wonen. Zijn verhaal van elke dag is vergelijkbaar met dat van Michel. Ook in Haifa beschikken Palestijnen niet over dezelfde rechten als hun Joodse medemens.
Tot slot is er Shadi die afkomstig is uit Gaza. Zijn vader trok naar Saoedi-Arabië om werk te vinden maar keerde met zijn familie terug naar Gaza na de Oslo-akkoorden. Hij groeide er op met dagelijkse bombardementen die hem ook vandaag nog achtervolgen. Omdat hij zich nuttig wilde maken trok hij met een beurs naar België om te studeren. De volledige afsluiting van de Gaza-strook en de oorlog van bijna een jaar geleden maken dat zelfs dit volledig nutteloos lijkt. Waarom nog studeren als je vrienden omkomen in een oorlog en Israël de hele Gaza-strook in een wurggreep houdt?
Hoewel ze alle 5 een verschillend verhaal te vertellen hebben, zijn er een aantal duidelijke gelijkenissen. Op de eerste plaats zijn ze allemaal Palestijn. Door de bezetting van de Westelijke Jordaanoever en Gaza, de annexatie van Oost-Jerusalem en de discriminerende maatregelen in Israël zelf, is er niets dat ze 'hun' land kunnen noemen. De meest normale dingen voor ons, een visum aanvragen/de Belgische ambassade contacteren/in een lijst je land aanduiden/... maakt hen elke keer opnieuw duidelijk dat ze geen 'thuis' hebben.
Meer:
