Buurt Penitentienenstraat

De dame in kwestie blijkt Rosa te heten en is maar liefst 83 jaar. Ze woont reeds meer dan 40 jaar in de Penitentienenstraat. Alleen blijken er niet veel generatiegenoten meer over te schieten in de vernieuwde buurt.

Rosa: Vroeger was het hier een hele rustige straat. Je kon al eens buiten op de stoep gaan zitten. Vandaag kan dat niet meer door de auto’s, de fietsen en de kinderen. Er zijn hier ontzettend veel jonge gezinnen komen wonen met kleine kinderen. En dat maakt dat ons rustige straatje plots in een drukke buurt is veranderd. Er is hier ook heel veel bijgebouwd en dat brengt veel lawaai en drukte met zich mee. Trouwens, vertel mij eens wat u vindt van die bouw?

Van die nieuwe huizen? Vraag je nu of ik het mooie huizen vind? Ik vind ze wel knap, jij niet?

Rosa: Wij zijn dat niet gewend hé. ’t Is niet het soort van huizen dat wij mooi vinden. Vroeger stonden daar dus gewoon bomen. Als de zon aan deze kant van de straat weg was, gingen we daar in de zon zitten. Vandaag bestaat dat allemaal niet meer. Pas op, die nieuwe mensen zijn vriendelijk genoeg hoor. We klagen niet over die mensen. Maar zoveel jonge gezinnen, brengt ook veel verkeer met zich mee. Het staat hier altijd vol met auto’s. Vroeger waren hier ook wel auto’s, maar toch veel minder dan nu. We zien hier trouwens ook veel politieagenten. Die komen hier maar verkeersboetes uitschrijven. ’t Stad heeft geld nodig hé.

Wanneer precies ben jij hier in deze straat komen wonen?

Rosa: Oei, dat weet ik niet meer precies. Het moet zeker meer dan veertig jaar geleden zijn. Maar van die generatie schiet er niet zo veel meer over. We zijn nog met zeven of acht oudere mensen in deze straat. De rest is allemaal ingenomen door jonge gezinnen.

Hebben jullie wat contact met die mensen?

Rosa: Zeker. Ze zeggen altijd vriendelijk goedendag en ze komen regelmatig eens vragen of ze geen boodschappen kunnen doen voor ons. Of ze brengen ons glas naar de container. Vriendelijke mensen, daar hebben we geen klagen van. Af en toe gebeurt er wel eens iets in de straat. Je ziet een aantal gezinnen ’s avonds wel eens samenzitten en praten. En het is ook al wel eens feest geweest in de straat. Bijvoorbeeld toen de grootste bouwwerken achter de rug waren. Maar het bouwen blijft maar doorgaan. Heel wat van die jonge mensen kopen hier een oud huis op en verbouwen het helemaal. Maar dat betekent dus wel serieuze overlast. Ook nu ligt er weer een stuk van de straat open.

Veel veranderd dus. Maar al bij al toch nog steeds een leuke straat om in te wonen?

Rosa: Ja, maar toch veel lawaai hoor van al die kinderen. Vroeger woonden hier eigenlijk alleen maar oudere mensen en was het hier zo rustig. Maar die tijd komt niet meer terug. En als alleenstaande van 83 jaar is dat niet altijd makkelijk...

De buurvrouw van Rosa staat erbij, knikt instemmend maar besluit zelf toch de lippen op elkaar te houden. Rosa: “Ik ga hiet toch geen last mee krijgen zeker? Ik wil hier niemand aan mijn deur krijgen hé!” Ze lacht er hartelijk mee. We zijn er zeker van dat we een heel ander verhaal zouden opgetekend hebben, mochten we met één van die jonge gezinnen hebben gesproken. De penitentienenstraat ligt er levendig bij en het kan niet anders dan een hele leuke straat zijn voor kleine kinderen om het leven in te ontdekken. Bovendien vormen die nieuwe huizen een staaltje van gedurfde hedendaagse architectuur. Al kan Rosa het dan minder smaken. Maar ook haar verhaal mag gehoord worden. Het verhaal van een vrouw die haar straat en haar buren aan een razend snel tempo heeft zien veranderen en zich daar niet altijd zo gelukkig bij voelt. Op naar de volgende buurt!