’t Leives

In zijn nieuw boek hekelt de Leuvense theoloog Jürgen Mettepenningen dat de kryptische taal die de katholieke kerk in haar misvieringen hanteert voor velen, in de eerste plaats voor jongeren overkomt als ware het Latijn. Deze mistaal dateert uit de jaren ’60 en is volgens hem niet meer de volkstaal van vandaag. „Je kunt geen boodschap van leven verkondigen in een dode taal”. De mistaal omzetten in het Leuvense dialect was zeker niet hetgeen waar Mettepenningen op uit is, maar het was toch zeer opvallend dat de Missa Lovaniensis - een mis in ’t Leives - afgelopen zondag de Leuvense Sint-Pieterskerk helemaal deed vollopen. Met „ge zoëd ie welgekoume. In noom van de Vôder, de Zoun en den Oëlegen Gieest” begroette deken Dirk De Gent de aanwezigen.

Niets mooier dan het Leuvens dialect. De sappige „leivese” dialectklanken geven een extra pure volkse en humoristische dimensie aan hetgeen verteld wordt waarbij het beschaafde algemeen nederlands als een met zware javel afgebleekte zeurderige versie klinkt. In de wereldstad Leuven met zovele inwoners, vaak ex-studenten, afkomstig uit alle windstreken maakt het echter weinig kans. Wie hier zijn jeugd niet heeft doorgebracht moet er immers niet aan denken ooit echt Leives te kunnen spreken. Je hoort het dan ook enkel bij de authenthieke Leuvenaars en dat lijkt een zeldzaam ras te worden. Het stadsbestuur moet ’t Leives koesteren als een kostbaar erfgoed en initiatieven nemen om het vaak te laten horen. Waarom niet de Akademie van ’t Leives naar scholen sturen, opdrachten geven voor toneelvoorstellingen in dit dialect of dito uitzendingen voorzien op lokale radio’s?

Terug naar de Missa Lovaniensis. Ook het Leuvense dialect kan de liturgie van de misviering in de katholieke kerk niet redden van een ergelijke oubolligheid. Het geloof in een God kan niet verantwoorden dat men bij een dergelijke samenkomst steeds opnieuw dezelfde holle frasen afdreunt. Religieuze vieringen hebben zoals andere rituelen enkel zin als ze mogelijkheid bieden voor een autenthieke individuele hetzij collectieve beleving van belangrijke momenten. Dit kan enkel door voluit het woord te geven aan diegenen die afscheid wil nemen van iemand of een kersvers koppel alle geluk wil wensen voor de toekomst en dit te overgieten met rake overwegingen die iedereen kracht geven.